Beste lezer, het Concertpodium Waalwijk werkt momenteel aan een geheel nieuwe programmering. Wij houden u op de hoogte en presenteren u snel een uitdagende, unieke concertreeks in onze intieme zaal. Zoals u ziet hebben wij tevens onze oorspronkelijke naam “Concertpodium Waalwijk” weer in gebruik genomen. Die naam dekt de lading het beste en behoeft geen uitleg.

Het concertpodium Waalwijk is een initiatief van de meesterpianist Hugo Van Neck. Begin 2009 heeft hij een klein intiem theater ingericht waar ongeveer 50 mensen kunnen genieten van een uitvoering van podiumkunst. Het podium is gelegen in een gezellige tuin en straalt laag drempelige huiselijkheid uit.

Op de meeste donderdagen wordt een muziekprogramma gepresenteerd dat zich kenmerkt door een grote diverstiteit aan repertoire, aan ensembles en/of solisten. Vaak ook neemt Hugo Van Neck een deel van dat programma voor zijn rekening.

Daarnaast biedt het Concertpodium Waalwijk podium-kunstenaars de mogelijkheid zich te presenteren aan een select publiek. Denk daarbij aan cabaret, literair cafe, dans en muziek of klein theater:  al deze cultuurvormeen kunnen kleinschailg worden gehouden in dit intieme concertpodium.

Kijk op de programma-pagina voor de programmering van de komende maanden. U kunt paatsen reserveren via deze web-site door naar de reserveringspagina te gaan, doch ook telefonisch. (zie onze contatgegevens)

U kunt het podium ook huren voor het realiseren van uw eigen voorstelling. Neem met ons contact op om de voorwaarden af te stemmen.

Hugo van Neck

Hugo van Neck werd geboren op 4 juli 1944 te Amsterdam. Hugo begon piano te spelen in 1951 nadat zijn vader een oude piano had gekregen. Na enkele uren speelde Hugo alles na, dat hij ooit had ‘opgeslagen’. Een leraar herkende in hem direct een wonderkind dat behalve over een natuurlijke virtuositeit over een buitengewoon improvisatietalent beschikte. Toch bleef hij tot 1966 vrijwel geheel autodidact en bestudeerde talloze muziekstijlen. Er werd hem met nadruk geadviseerd toelatingsexamen te doen aan het Amsterdams Conservatorium. Hij koos hiervoor een virtuoos eindexamenprogramma en bracht hierdoor bij de commisie unaniem een waar pandemonium teweeg.

Uitzonderlijk, maar begrijpelijk werd hij naar aanleiding hiervan direct in het vierde studiejaar geplaatst voor het hoofdvak piano. Vervolgens bezocht hij het Amsterdams Muzieklyceum, waar hij de solistenopleiding volgde bij de pedagoog Karel Hilsum. Tevens volgde hij gedurende 2 jaar lessen bij de pianist en componist Hans Henkemans. Van 1970 tot 1977 was hij docent aan het Utrechts Conservatorium. Ook gaf hij in samenwerking met de Amerikaanse operaregisseuse Rhoda Levine improvisatielessen bij de Nederlandse Operastichting en master-classes improvisatie aan het Amsterdams Conservatorium.

In 1975 maakte hij zijn grote debuut in Frankrijk, waar hij tijdens het muziekfestival te Vence, groot succes oogstte als klassiek pianist, jazzpianist en improvisator. Met zijn virtuositeit als klassiek pianist en veelzijdigheid als improvisator verwierf hij veel aanzien bij collegae als Jean Pierre Rampal, Maria Jao Pires, Görgy Zamphir, Martha Argerich, George Pludermacher, Daniel Wayenberg e.a. In hetzelfde jaar maakte hij zijn debuut op de Nederlandse TV met een eigen werk voor piano en orkest, gevolgd door diverse optredens in de “Vuist’ van vriend en bewonderaar Willem Duys. Vele malen trad hij op voor de radio in binnen- en buitenland, als solist, maar ook als begeleider van onder meer Roberta Alexander, Elisabeth Kooymans en Christina Harvey. Ook werkt(e) hij samen met Daniel Wayenberg, Ramses Shaffy, Louis van Dijk, Pim Jacobs, Thijs van Leer, Bernard Drukker, Dorothy Donagan, Mitchell Zeidwig, Jan Vayne en in het bijzonder meesterpianist Igor Roma (eersteprijswinnaar van het Liszt-Concours in 1996).

Bernard Drukker zag in hem een uniek talent voor het spontaan begeleiden van ‘stomme’ films, een kunst waarvoor hij regelmatig gevraagd wordt. Hij componeert tevens muziek voor bedrijfsfilms, kunstzinnige projecten en documentaires, waarvan een aantal inmiddels op televisie werden uitgezonden. Daarnaast geeft hij workshops voor bedrijven, waarbij hij op briljante en zeer verrassende wijze zijn visie geeft op het begrip inspiratie en dit op zijn eigen wijze zowel verbaal als muzikaal ten gehore brengt. Ook in samenwerking met anderen (o.a. Midas Dekkers) gebruikt hij muziek op een bijzondere wijze als middel tot het scheppen en uitbeelden van inzichten.

Met zijn programma ‘Wensconcert’ maakte in de jaren ‘90 een aanzet tot een nieuw soort optreden, waarin ook verbale intermezzo’s en dichtkunst een plaats kregen. Hugo van Neck wordt beschouwd als een veelzijdig musicus met een verbluffende virtuositeit en een scherpzinnige, burleske en romantische geest. Godfried Bomans, waarmee hij in de jaren zestig bevriend raakte, herkende in hem een grote verwantschap met de legendarische pianist Vladimir Horowitz*, op wiens vleugel hij in 1994 een CD produceerde. Begin 1996 werd zijn CD Sunny Exposure geïntroduceerd, gevolgd door “A Tribute To Horowitz”, gespeeld op de vleugel van de legendarische* meester.

In mei 1997 werd op verzoek van vriend en bewonderaar Freddy Heineken een als ‘collectors item’ bedoelde exclusieve CD opgenomen met composities van diens hand, bewerkt en gespeeld door Hugo, en van een hoestekst voorzien door Willem Duys.

Han Reiziger nodigde hem diverse malen uit in het tv programma “Reiziger in Muziek” en organiseerde persoonlijk een recital op twee vleugels door Hugo van Neck samen met Louis van Dijk in de Singer Concertzaal te Laren. Sinds 2006 werkt Hugo ook samen met de Tsjechische violist Bohuslav Zola met wie hij o.a. de Russische zwijgende film “Kreutzersonate” van Gustave Machaty uit 1926 begeleid. (Amsterdam, Concertgebouw 28 september 2006/ Utrecht, Vredenburg 19 januari 2007).

Hugo wilde aanvankelijk medicijnen studeren en als psychiater zijn analytisch inzicht vormgeven, doch na 10 jaar psychoanalyse bij zijn vriend en mentor Hans Henkemans (psychiater/pianist/componist) besloot hij mede op diens aanraden om juist in zijn pianospel en virtuositeit die zeggingskracht te leggen die hij voor ogen had. Zijn dichtkunst en ingeboren humor, verraadt evenwel zijn liefde en groot sociaal gevoel voor de medemens dat zich immer vertaalt in het denken en voelen in een groot en vooral breed spectrum. Hij tracht het wellicht “onzegbare” tóch te zeggen. Hij maakt daardoor muziek op een wijze die terecht uniek genoemd mag worden.

Hugo laat zich door zijn onbegrensde veelzijdigheid niet of nauwelijks typeren als pianist. Zijn virtuositeit en tot in perfectie beheersen van vele muziekstijlen en genres maken het onmogelijk hem in een kader te plaatsen. Fabelachtige techniek gecombineerd met een ongekend improvisatietalent maken hem tot een ster van wereldformaat.